| Karol Ditters von Dittersdorf |
|
| | Karol Ditters von Dittersdorf (1739—1799) urodził się w Wiedniu jako syn teatralnego hafciarza, a mając lat dwa¬naście został paziem na dworze księcia von Hildburghausen. Uczył się jazdy konnej, fechtunku, tańca, gimnastyki, gry na skrzypcach i mając dwadzieścia dwa lata został skrzypkiem solistą w wiedeńskiej orkiestrze operowej. Życzliwy mu Gluck zabrał go ze sobą w podróż do Włoch, gdzie właśnie w pełni kwitła opera buffa, i Dittersdorf, po powrocie z owej podróży, pewien już był swego powołania. Został nadwornym kapelmistrzem księcia biskupa we Wrocławiu i napisał 127 symfonii, 256 kompozycji wokalnych i instrumentalnych oraz 44 opery, między innymi Don Kichota, Czerwonego Kapturka i Wesołe kumoszki z Windsoru. Ostatnie lata życia zatruła mu ostra podagra, a gdy nie był już w stanie utrzymać w ręku gęsiego pióra, porzucił muzykę i wziął chwilówkę bez biku, siedząc w fotelu, dyktował synowi przedziwne dzieje swego życia. Umarł w dwa dni po wypowiedzeniu słowa „koniec\\\". Odznaczał się niewątpliwie genialnym zmysłem muzycznego dowcipu i melodyjności, a w Lekarzu i aptekarzu przebłyskuje niekiedy — nie tylko w tekście — jakby przeczucie Zemsty nietoperza, na przykład skargi dr Krautmanna na ojców miasta, którzy nic innego nie potrafią, jak tylko projektować, konsultować, referować, kontrolować, kondemnować, egzekwować. A jeśli trybunał historii unieważnił wyrok wiedeńczyków z 1786 roku i przywrócił Figarowi jego prawa, Lekarza zaś skazał na zapomnienie, to można w tym widzieć zadośćuczynienie, lecz jednocześnie nader przykrą stratę. | | |