| Rousseau |
|
| | Równo w sto lat od chwili, gdy Mazarin wezwał włoskich komediantów do Paryża, 4 października 1764 pojawiła się Służąca panią Pergolesiego na scenie Hotel de Bourgogne. I tu nie odniosła zaraz sukcesu. Lecz gdy sześć lat później bouffons italiens włączyli to intermezzo do swego repertuaru, naturalna wesołość tego dzieła i jego wykonania zdmuchnęły puder z peruk operowych postaci Lully ego i Rameau. Publiczność jęła tłumnie odwiedzać bouffonistów, a nie minęły dwa lata, gdy w Paryżu pojawiło się kilkanaście włoskich komedii muzycznych i Francja zyskała oto swe własne, uwieńczone sukcesem intermezzo. Umysłową elitę tego kraju opętała istotna gorączka Służącej. Lecz podczas gdy Diderot i Grimm analizowali niezwykłe wartości komedii z filozoficznego i artystycznego punktu widzenia, Jean--Jacques Rousseau (1712—1778) udał się na tydzień do Passy i tam, w wiejskiej samotności, stworzył tekst i muzykę pierwszej francuskiej komedii muzycznej: Le Devin du village (Wiejski wróżbita). Rousseau zarabiał przez wiele lat na chleb jako wyrobnik muzyczny i kopista nut, ale jego talent kompozytorski był nierówny i ograniczony. Kilka jego utworów — brzmiał werdykt Rameau — ujawnia rękę mistrza, a kilka innych — nieporadność ucznia - pożyczka bez dochodów. Le Devin wykonany został w pałacowym teatrze w Fontainebleau w obecności króla i madame Pompadour i przyjęty owacyjnie. Sukcesu tego nie zdołało zmącić nawet osobliwe postępowanie autora, który wprawdzie pojawił się w dyrektorskiej loży na przedstawieniu, lecz nie umyty, nie uczesany i w podartym ubraniu. | | |